|
عشق تنها |
|
|
شنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸۸ من و تو  شنبه ۱٤ مهر ،۱۳۸٦ تقدیم به آزادی سوخته ایران...... 
زنده باد! .... زنده باد! زنده باد لحظه های روشنایی لحظه سوختن و دوباره پرواز شدن زنده باد جویای نامی شدن و نامها را به باد سپردن زنده باد کودکی های گندم وار و بزرگی های طوفان وار زنده باد درود لحظه های حقارت لحظه شکفتن از نبودن زنده باد، باد شدن و چون باد در هیجان بودن زنده باد رویای شیرین تمام زندگیم زنده باد آزادی سوخته گندم وار زنده باد! ..... زنده باد! محسن عارف(Mohsen Aref) چهارشنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸٦ تقدیم به او که در بستر مرگ عشق را از یاد نبرد و ......
خفته در عشق!چنان فرزانه وارانه، چنان در خویش تن لانه، چنان خفته به آغوشی، که گرمایش زند شانه، چنان مختوم،چنان محکوم، چنان آسوده از هر روم، چنان در عشق در پیکار،چنان گونه چنان کز مرده ای بر جای، چنان از خویش تن منفور، چنان آسوده در یک گور، چنان نالان چنان گریان، چنان چشمان بی خفتان، کزین جام تهی از هیچ، که ناله نیست در هر پیچ، چنان سودای یاریدن، چنان در عشق جنبیدن، چنان در مرگ هم بستر، به هم بستر همه بستن، چنان نفرین این عالم، چنان خفته بر آدم، که گویا هیچ نازی نیست، الا انگار خدایی نیست!، درین پنهانی پیدا، در این جام جهان افزا، صدای مرگ با ما هست، صدای گریه در آه هست، گریبان در گریبانیم، به هیچ انگار مهمانیم، کشاکش در میانه رقص، در این رقص ات هزاران نقض، هزاران یار مستانه، هزاران در دردانه، که گویا یک معما هست، همه در پیچ اما هست، سراسر سوی دلگیری، سرای عشق تن گیری، به جام عشق من سوگند، به روز زندگی سوگند، هزاران بار من مردم، هزاران جان به در بردم، طلب کن زورق عشقم، طلب کن جامه سردم، مرا آسودگی مرگ است، مرا دل بردگی ننگ است، در این نقش جهان افزا، در این بازی گرم افزا، به کوچ کودکان سوگند، به عشق مادران سوگند، به سوگ دلبران عشق، به گرمای نهان عشق، خدایی کن در این تنگی، خدایی بهتر از ننگی، خدایی شو در دامم، ز پوچی کن همه جامم، به تن ده فکر تقدیرم، به من بسپار آیینم، جهان نوبران کهنه است، جهان دلبران زخمه است، سراسر نور شو در من، سرای عشق شو در تن، به هر کامی صدایی ده، به نور دل نوایی ده، جهان ما همه تشنه است، همه بر لقمه ای دشنه است، مرا در جمع یارانم، در آن جمع پریشانم، هزاران بار نفرین کن، هزاران من به از این کن، که گویا من پریشانم، پریشان گوی بی جانم، نفس رفته است از این آغوش، به تنهایی من هم کوش، کجا مانده است آغازی، کجا بر جا شده است نازی، مرا در عشق آذر کن، همه آتش به من تر کن، صدایی کن بر تنها، همه رنجش دنیا،
که اینجا گر غروری نیست، گر اما گر سروری نیست، همه در یاد تو خفته است،
محسن عارف(Mohsen Aref) ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٥٦ ب.ظ توسط یه غریبه تنها سهشنبه ٥ اردیبهشت ،۱۳۸٥
تولد من؛ تولدي ديگر...
تولدي ديگر و زماني ديگر،
فرصتي براي يافتن،
و اما و اگر،
شايد دروني در بيروني ساخته شود
و ايماني براي رهايی
تولد من،
تولد رؤيا يود،
تولد ترديد و تولد لحظه پرواز
تولد من تولد سبزي بود ،
در بيابان و كوهستاني در دشتی...
.................................................
به اميد نجات فرياد می زد و گريه مي كرد
تا مادرش او را در آغوش كشد
مادر! مادر! زيباست! و رؤيايي
مي بوسمش!
گريه مي كرد وقتي بوسيدمش !
و امروز من مي گريم و او مي بوسد من را!!
محسن عارف(Mohsen Aref) چهارشنبه ۳٠ آذر ،۱۳۸٤
زمانه رنگینه پوش!
گویا زمانه نیز رنگینه پوش شده است،
گویی کوتاهی نیز سرکش شده است،
در میان سیلاب های سردی از شمال
نوای گرمی از جنوب می وزد،
آنجا که این دو به هم می رسند
طوفانی به پا می شود،
آنجا که هیچ اثری از سرما و گرما نیست
زورق های آرام ، آرام می گیرند، آنجا فصل، نوبت رستن است
نوبت پر کشیدن، آنجا تا غروب فاصله ای کوتاه و ابدی دارد،
خواسته های بزرگ می آورد،
سراشیب های تند،
قدرت می آورد،
افقهای نارسیده
آرمان خواهی میدهد،
و رنگینه پوستین دنیا دلتنگ می آفریند؛ نوازش پشت هم
آغاز می شود
نمایش از صحنه به دنیا کشیده شده است؛ دوربین ها می ایستند
آدمک ها عینک می زنند،
تا صدایی از میان تصاویر آزارشان ندهد، دوربین ها خاموش اند
آدمک ها عینک ندارند،
دیگر طوفانی نیست
و افقی برای آرمان خواهی!
نگارش ۲۶/۲/۸۴ محسن عارف(Mohsen Aref) چهارشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸٤
آشناي شبها!
بر آشناي شبها
يك صدا دايما" می خواند،
دايم مي گويند او زنده است،
يا مرده است،
زمزمه هايش را می شنوم
كه مي گويند آری يا نه!
آه از خلال چشمانش
نمي توان صدايي شنيد،
كه بوي محبت بدهد،
بدون چشمانش
هنوز كلمات را مي نويسد،
هنوز خاطراتش را در دفترچه اش پنهان كرده است،
راز رفتنش را كسي نمی داند،
راز گفتنش را كسي نمي داند،
كسي نيست كه بگويد عشق چيست؟
اما لغات روي صفحه چشمانش می دود
یكی از پس ديگري فرياد می زند
وا ژه اي را كه از ياد برده ا ست،
آه امروز نمی توان عذادار بودنش بود
نمي توان بسته بوته خواسته هايش بود،
امروز يك مرد از خلال اين سايه های خشکيده به ديوار
ايستاده در كناره باد،
پيداست،
پيداست خورشيد وجودش
پيداست نام بي غروراش
صداي بی کلامش
واي كه مانده اينجا
بدون غصه در سراسر هستي، شب پر پرغرور! شب شکن بی پرواز!
در گو شه اي تنها بدون شمعي
می نويسد دخترك قصه ها از نام وجودش،
”او كه هستی دارد
می خواند از آنچه با او حرف زد“
مي كشد آه كه رفته را ديگر باز آمدن نيست،
شب هجران است،
صدايي پيداست،
زوزوی باد فرياد می كشد،
وجيغي از درون با باد هم آواز مي شود،
همه نه هيچ،
شايد هيچ از هيچ،
ترانه مرگ يا زندگي
شاهكارها رشد يافت
در پيداي ناپيداي درون كودك وار
تا رشد قامت مردانه امروز، پيروز از جاودان نامه ها،
شكسته از غرور كودكانه،
رفته بر بادها يا چشمها
هنوز می خواند! محسن عارف(Mohsen Aref) دوشنبه ٢۱ آذر ،۱۳۸٤
نه از خيال خویش در بستر شقايق ها پای مي گذارم! نه از خيال خویش در بستر شقايق ها پاي می گذارم،
كه آنجا كسی با دوستی و مرگ آشنا نيست،
آنجا ميان دو ترديد جانكاه، دو عشق، دو خيال، دو ترديد و دو تصوير از دنيا تنها آموخته اند
راه رستگاري به سوي پاييز را!
راه طلوع عشق در بستر مرگ را!
آنجا هيچ نگفته اند از روياي زندگي،
از عشق،
از سوداي زندگي،
كسي با من نگفت كه چه چيز زنده است و چه چيز مرده!
هواي عشق كمي تاريك بود،
و عشق از من گريزان،
گريزان از گفته هاي من،
ترسان از زندگي من و كردار من،
هواي عشق دلگير بود،
سر سبز نبود چون فصل بهار،
چون روياي دور بودن از خيال،
هوايش تاريك بود تا نوري آفريد از درون،
كه درون سرچشمه خوبی هاست،
و آنجا آفتاب با غروب از زندگي مرگ آفريد!
و مرگ آغاز زندگي عشق در پاهاي خسته جوانمرد بود،
كه چگونه ميانه دو ترديد،
ميانه دو باد،
يا شايد ميانه دو خيال،
رفتن و ماندن را تجربه كرد،
و آه را در آنجا كشيد كه جاي گفته هايش با عشقش پيوند خورد،
و خرابه هايش ويرانه هاي ديروز،
و عشقش آبادی هاي فردا،
نگاهش پوياي نگاهي بود که جمله هايش
بر روي دفتر شقايق هايش نگاشته بود،
و امروز هنوز ديواره هاي خراب شهر
ياد عشقي را زنده مي كند،
كه گلبرگ هاي شقايق به دستان بي رحم باد سپرد!
محسن عارف(Mohsen Aref) ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٩ ب.ظ توسط یه غریبه تنهاچهارشنبه ۱۱ آبان ،۱۳۸٤
باید برصلیب کشید تا زنده ایم! خدا را نیز امروز می توان برصلیب کشید، امروز از خلال صدای شکسته مردی بی غرور،
می توان شنید وسوسه گوشه نشینی را، هرگز نمی توان گفت که چه شد،
که چه پیداست یا ناپیداست،
وای که مرگ سرود است،
برایش ترانه ای وجود ندارد،
برایش ندای زمزمه مردانه قابل قبول نیست،
دیگر گلبرگی از گلبرگهای نامردی حرفی ندارد،
امروزخدای را نیز باید برصلیب کشید،
بر صلیب نابودی تا نابودی وابستگانش را ندید،
شب سکوت است،
صدای که عاشق است،
مرگ که ترانه است،
فرزند که آفتاب است وهیچ که همه چیزاست،
دیگر نمی توان فرزند آفتاب بود،
آفتابی در کار نیست،
کار از سایه ها بر آمده است،
کار از خلال تکیدن کودکی به انتقام می پیوندد،
کودکی که خون آشام امروزهاست،
یا شاید گلبرگی با او هم آغوش شده است یا از او دم زده است،
از خلال مرگ یا زندگي،
نمی توان حرفی داشت،
زندگی سوی مرگ می رود،
و مرگ دریای زندگی است. وای که خدا را نیز باید برصلیب کشید،
برصلیب قدرت،
برصلیب اعتماد،
برصلیب مردانگی، باید برصلیب کشید تا زنده ایم!
محسن عارف(Mohsen Aref) ¤ نوشته شده در ساعت ۳:۳٥ ب.ظ توسط یه غریبه تنهاپنجشنبه ٢۸ مهر ،۱۳۸٤
مرگ باورها!
از خلال غبار گذشتن،
در غروب در ميانه رفتن و ماندن سر به سودا دادن،
آنگاه با بهارهم آغوش شدن،
در تنهايي و گذر از اعماق انساني به روحي بزرگ رسيدن،
جاودانگي را لمس كردن،
و احساس عشق را در بستر چشيدن،
رنگ يكي شدن،
و يگانگي را یكي كردن،
از شب دم نزدن،
و در صبح پاينده شدن،
دربهارباورها زندگی كردن،
و آنگاه به نگاهي نيم نگاهي كردن،
هرچند به پايان است،
داستان دوست داشتن،
اما شيرين چون شربت دم به دم نوشيدن،
هر كس را همه كس ديدن،
و در انتها در هيچ بودن با هيچ كس زيستن،
نوبهار عشق را در زمره مردان چشيدن،
وطعم مردن از دلتنگي را تجربه كردن،
زمستان شدن و به اميد بهار جوانه زدن،
و آنگاه هرگز ديگر هيچ را نخواستن،
اين است مرگ واقعيت!
مرگ طعم تازگي!
مرگ باورها!
محسن عارف(Mohsen Aref) ¤ نوشته شده در ساعت ٥:۳۳ ب.ظ توسط یه غریبه تنهادوشنبه ٢٥ مهر ،۱۳۸٤
غم وغصه! دل اسيرِ غم وغصه است، جهان پاک غروب، همه در رنگ و ريا، رنگ به رنگ رنگ غروب، همه بيچاره ز بختِ آدم، همه دنبالِ سرابی مبهم، همه در رنج و عذابی درهم،
همه بيگانه و دايم در هم، همه پيوسته خراب خوابند، همه از رنگ تو هم آگاهند،
که چرا سهم من و تو گم گشت؟ که چرا بودن ما نالان گشت؟ که چرا رفتن در سايه خواب، که چرا مردن در فصلِ حيات، همه پيوسته و دنبالِ همند؟ همه از يک رخ آدم گنهند؟ همه پندار به سر سر به سراب، همه در گفته خويش خام کباب، همه انگار جهانی خواهند، همه انگار نگاهی خواهند، همه در گفتنِ عشقت ثابت، همه در رفتن از اين جان لايق، همه از جام جهان بيماراند، همه از بی گنهی بی کارند!
محسن عارف(Mohsen Aref) ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٠ ب.ظ توسط یه غریبه تنها[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ] |
